Aan de hand van dagboeken en reisdagboeken, correspondentie en getuigenissen presenteert zij een methode die is bedacht en ontwikkeld om theater - voor zover mogelijk - tot een instrument van verzoening te maken in conflictgebieden (in Burundi met slachtoffers van marteling als met folteraars of in Congo met in het bijzonder kindsoldaten) en, meer in het algemeen, om kwetsbare mensen te helpen (gevangenen, asielzoekers, AIDS-patiënten, repatrianten of ontheemden, slachtoffers van seksueel geweld, enz.).

Bezorgd om haar ervaring over te brengen en haar methode toegankelijk te maken voor elke persoon of vereniging die het curatieve potentieel van theater wil uitbreiden in contexten van crisis en conflict, vroeg Frédérique Lecomte Karel Vanhaesebrouck en Marie-Soleil Frère, beide docenten aan de Vrije Universiteit van Brussel, evenals zijn medewerker Ewout D'Hoore, om de historische, culturele en politieke context te situeren van dit soort theatrale interventie die een groot begrip van het veld vereist.

​

Twee fotoreportages van Véronique Vercheval en Benjamin Geminel getuigen van deze praktijk, zowel in Congo als in Burundi.

​

​

​

op amazone